ERNY GREEN - BIO
(picture by Brechtje Keulen)
Het is bijna onmogelijk om de levensweg van singersongwriter Erny Green (alias Ernst Grevink) in een kort bestek weer te geven.
Eind jaren zeventig floreerde hij reeds in enkele Achterhoekse new wave bands en in 1984 vertrekt hij naar Utrecht om literatuur te studeren. Vanaf 1988 echter zegt hij de geordende maatschappij vaarwel om als straatmuzikant de wereld rond te trekken (Europa, USA, Midden-Amerika).
Vanaf 1992 echter, laat hij zich steeds meer op de Nederlandse podia zien en vestigt al snel een naam als rasperformer. Zijn eerste release onder het pseudoniem Erny Green komt dan ook uit in januari 1993. Daarnaast brengt hij in de jaren negentig nog 2 albums uit onder de naam Erny Green die allen unaniem goed ontvangen worden (met name het solo live album “Expectations” uit 1997).
Live heeft Erny Green door de jaren heen alle grote podia in Nederland al talloze malen bestegen, zoals Vredenburg, Melkweg, Tivoli, Paradiso, etc. , maar ook vele buitenlandse podia zoals bijv. het roemruchte “CBGB’s” in New York.
Vanaf 1999 treedt Erny Green veel op met zijn band ‘Polgate’, waarmee hij tevens drie albums opneemt (“Home on a horse” 2000 , ‘Slow train to nowhere’ 2003 en “Scarfish love on wings of mojo wire” 2005). De schijven worden unaniem gewaardeerd om hun grote internationale klasse (zie recensies onder) en haalden hoge posities in verschillende albumlijsten. Erny’s naam als songwriter is voorgoed gevestigd.
Er zijn weinig zangers die eenzelfde dynamiek aan de dag kunnen leggen als Green die ooit de passende titel ‘absoluut meester in de melancholie’ kreeg toegedeeld (zie ook recensies) en die met zijn allom geprezen stemgeluid en steady gitaarspel elke zaal voor zich weet te winnen.
In september 2005 houdt Polgate op te bestaan en betreedt Erny het podium voorlopig weer solo of als trio met oud-Polgate gedienden Walter Wilhelm en Chris van der Meer op resp. bas en drums.
In 2008 keert hij nog een keer terug naar zijn jeugd en met de Joy Division tribute formatie Closer to Curtis zal hij een vijftiental shows doen in het Nederlandse clubcircuit.
In juli 2007 verscheen de schitterende EP "In a cabin with Erny Green". Vijf juweeltjes, opgenomen in het Zuid Franse Callian met producer Maarten Besseling (The Green Motel) die de EP gratis aanbiedt op zijn website www.inacabinwith.com .
In februari 2008 is"Heartland Revisited" verschenen, een overzichtsplaat van het werk van Erny Green van de afgelopen 15 jaar. Uiteraard geheel opnieuw opgenomen en van nieuwe arrangementen voorzien !
EEN GREEP UIT DE RECENSIES
“ Erny Green verstaat als weinig anderen de kunst om zijn liedjes een zeker melancholisch elan mee te geven.” Bart Oostindie
ctrl.alt.country.be
" Erny Green is goed in het schrijven van weemoedige, slepende liedjes, met melodieën die langzaam onder je huid kruipen. Bijzonder voor een Nederlandse songwriter is dat Green in zijn teksten welbewust gebruikmaakt van cadans, klankkleur, rijm en binnenrijm. Ze hebben vaak een lyrische of impressionistische inslag. Dat smaakt naar meer." Paul van der Lecq
HEAVEN
” De stem van Erny Green voert je mee naar verstilde momenten, mijmeringen en een terugblik op het verleden. Gedachten van hoe het anders had gekund, de onvermijdbaarheid van het lot en de krampachtige pogingen er enige sturing aan te geven…” Arjen Kalkman
VERSE NOTEN
" Green levert steevast enkele juweeltjes af, dus ook nu weer. Toppunt van heimwee & verlangen is Big Bad World, waarop Erny’s dochtertje meedoet. Dit lied toont eens te meer aan dat Green in ons land een van de absolute meesters is in de melancholie. “
MUSIC MAKER
“ Onder spaarzame bluesy begeleiding vertelt Green in openingsnummer ‘Silverlake ‘91’ over slapeloosheid en de afstand tussen twee geliefden: “Lets take our medicine and go to sleep”. De manier waarop dit wordt gezongen laat de zelfs hartelozen achter met een breuk in hun hart.” Kevin Wevers
3voor12/Utrecht
“ What a sound and what a great Christmas present. This really sounds great and I was blown away from the very first track. There’s a laid back urgency to the feel. Very engaging.“
AUSTIN CHRONICLE
“ Het materiaal van singersongwriter Erny Green heeft internationale allure. “
FRET
“Allang ontdekt, maar nog niet doorgebroken is singersongwriter Erny Green....”“ ...elk nummer, of het nu om akoestische folk, blues of country gaat, is beladen met een prangende melancholie.” “Door de intensiteit van zang en spel doet me dit sterk denken aan Chris Whitley. Voor liefhebbers niet te versmaden.”
OOR
” Green beschikt over een intens, vol stemgeluid, dat tevens licht melancholisch klinkt. De teksten zijn bovengemiddeld van kwaliteit, met veel beeldende zinsneden en sfeertekeningen.”
NEW FOLKSOUNDS
“....wonderschone liedjesplaat met tijdloos karakter. Songschrijvers van het kaliber van Erny Green zijn zeldzaam. Als hij meer van dergelijke liedjes uit zichzelf opdiept dan gaan we nog iets beleven.” PLATO MANIA
" Luister naar de soepele, licht-emotionele stem met tikkeltje gruis van Green. Green zoekt naar de melodie en vindt die in verschillende varianten. On The Beach klinkt even relaxed als een middag luieren op een geelgoud strand en op het langgerekte I'm Not Hiding Anymore hoor en voel je de bevrijding van een gekweld artiest.”
Bart Ebisch: ALTCOUNTRY.NL
“….heeft diezelfde Green zich in ruim tien jaar tijd als professioneel muzikant ontpooit als een singer-songwriter die zich kwalitatief met veel concurrentie van overzee kan meten. Als een singer-songwriter zich extreem kwetsbaar opstelt, dan snijdt het meedogenloos door de ziel, of het levert bij de luisteraar een kromme tenengevoel op. In Greens geval is het het eerste. ‘Silverlake ‘91’, zoals het liedje heet, had van Eric Taylor kunnen zijn, zo mooi !!! “
Peter Bruyn: Utrechts Nieuwsblad (7-2-2005)
. “ ……. heeft Erny Green het podium gedeeld met (Amerikaanse!) helden als Michelle Shocked, Bob Mould, David Olney, Jim White, Lemonhead Evan Dando en My Morning Jacket. Geen onaardig rijtje, dunkt me. Eén ding heeft Erny Green gemeen met deze namen: hij kan mooie liedjes maken.”
FILE UNDER