ERNY GREEN
Singersongwriter
REVIEWS "Heartland Revisited"
**'Heartland Revisited' geldt als de echte terugkeer van Erny Green en het is een welkome comeback van deze Utrechtse rasartiest. Bij sommige mannen wordt de stem steeds mooier naarmate de persoon in kwestie ouder wordt. Bij Erny is dit ook absoluut het geval. De manier waarop zijn partijen zijn opgenomen heeft absoluut meegewerkt, maar het is een onvoldongen feit dat de zegkracht en de gelaagdheid van zijn stem in de loop der tijd sterk zijn gegroeid. Het is duidelijk dat je een man hoort met de nodige levenservaring. Een mooi voorbeeld waarin dit naar voren komt is ‘Red Is Beautiful’. Het meest indrukwekkend op deze nieuwe plaat is de schitterende uitvoering van 'Silverlake 91' met een heerlijke bijrol van zangeres Irene Annink. ‘Heartland Rivisited’ is voor de mensen die Erny Green nog niet kennen een mooie kennismaking met deze singer/songwriter, die toch eigenlijk wel behoort tot de top van Nederland. Voor zijn fans is het een prettig overzicht van zijn beste werk en dan ook nog eens in een opgefriste uitvoering. (Music From)
**Erny Green (Ernst Grevink) is zo’n typische sympathieke oude rot die nog muziek maakt simpelweg omdat dat hetgene is dat hij het liefste doet en beste kan. Niet om geld mee te verdienen, maar omdat hij het leuk vindt. Die oprechte en pure instelling is niet alleen terug te vinden in de tour met de tijdelijke Joy Division tributeband Closer To Curtis, maar ook terug te horen op ‘Heartland Revisited’, de cd die eerder dit jaar al het licht zag. De voormalige Polgate-zanger sleept je mee in dertien sfeervolle, slepende, maar ook wat opwekkendere liedjes uit de afgelopen vijftien jaar, vergezeld door zijn typerende donkere stem. Dat Green, die ooit begon als straatmuzikant, al langere tijd meedraait als liedjesschrijver en zanger, is bekend, maar is ook merkbaar terug te horen aan het gemak waarmee hij de liedjes voorgeschotelt. Live, maar nu ook op het schijfje. Het is een vrij naakte plaat; af en toe komt er wel achtergrondzang bij, of strijkers, maar de stem van Green blijft op elk moment in het middelpunt. De teksten brengt hij enigszins vergelijkbaar met de manier waarop Bob Dylan zo nu en dan nog wel eens een verhaaltje wil vertellen in een wat rustiger liedje. De schrijfsels gaan zoals het een overzichtswerk betaamt over uiteenlopende zaken; van liefde(-sverdriet) tot en met drank. Zinnen als ‘I drink myself to sleep’ (‘Falling Free’) en ‘Let me have my liquor when I party in the rain’ (‘Section 29’) komen voorbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Waar het bij veel jonge bandjes als stoerdoenerij afgedaan zou kunnen worden, geloof je het van Green met een straatartiestverleden in Europa, Midden-Amerika en de Verenigde Staten onmiddellijk. De manier van zingen is een gemoedelijke wijze, geen rare haken of ogen. Gelukkig, want dat zou slechts afleiden van de liedjes die stuk voor stuk goed in het gehoor liggen. De liedjes op ‘Heartland Revisited’ zijn voldoende afwisselend. Green had dan ook genoeg te kiezen uit materiaal van de afgelopen vijftien jaar. De zanger kan zowel uit de weg met uptempo liedjes als ‘Welcome to the Goldmine’, ‘What Have You Got in Return’ en ‘The Well’ (dat sterk doet denken aan mede-Utrechters This Leo Sunrise, of waarschijnlijker: andersom) als rustigere werken als ‘Silverlake ‘91’, ‘Cindy (Mr. Neel’s Dance) en afsluiter ‘Big Boy Cry’ als het luchtige ‘On the Beach’ dat qua tempo er ongeveer tussenin hangt. Al met al mag Erny Green en daarmee Utrecht trots zijn op een fraaie verzameling fijne, intrigerende liedjes. Hij zingt zelf: “I’m too old for rock ’n roll, I’m ready for the blues’. Kom maar op met die blues dan, dat hij het kan, bewijst ‘Heartland Revisited’. (Matthijs van der Ven - VPRO 3voor12 Utrecht )
**Als de wanhoop en de berusting samenkomen dan is Erny Green op zijn best. “So I took my medicine and went to sleep…”, zingt Green op Silverlake ’91. Dan maar zo. Kippenvel. Green maakt al jaren muziek, onder andere met het inmiddels opgeheven Polgate, en de tijd was nu rijp om zijn beste nummers te verzamelen. Heartland Revisted is geen echte Greatest Hits want al het moois is opnieuw opgenomen, in de revisie dus. Het pakt goed uit, aan alle kanten. Het geluid is warmer en voller dan eerdere opnames en dat past uitstekend bij de melancholische kijk op het leven. Green is, in zijn muziek, geen lachebekje en heeft een ingehouden huilbui op zijn stembanden liggen. Hij kan er een groep jonge honden zo een midlifecrisis mee binnen zingen. Op Silverlake ’91 komt het allemaal samen maar Heartland Revisted is geen verzameling met maar één pronkstuk. Het is het bewijs dat Green een zeer goede songwriter is met iets eigens. Als je “dat eigens” hoort dan is het eenvoudig te begrijpen dat Erny Green ook in een Joy Division tribute-band speelt. Prachtig. (Patrick Donders, Hanx)
**“Deze cd wordt, net als de laatste albums van Smutfish en John Dear Mowing Club geadopteerd door Plato's Harry Hoving. En dat is ondertussen toch wel een garantie voor een hoogstaand kwalitatief product. Wie Polgate zal het bij beluistering gelijk opvallen dat de liedjes meer dan een nieuwe lik verf gekregen hebben. Green heeft flink gesleuteld aan de arrangementen van zijn liedjes. Daardoor zouden ze in theorie best wel eens geschikter kunnen zijn voor het grotere publiek, doordat ze wat poppier klinken. Zo echoën in "Welcome To The Goldmine" door de saxofoon van Wouter Siteur nu een beetje "Baker Street"-achtige klanken door en "Falling Free" krijgt wat Morrissey-achtigs over zich. Geen verkeerde keuze, want zo wordt Heartland Revisited een afwisselende terugblik op vijftien jaar ijzersterk songs schrijven door Green.” (File Under)
**De titel van het album geeft heel goed de weemoed weer, en de liederen van deze singer/songwriter bespelen het gemoed, door eenvoudige liedteksten die de alledaagsheid van het leven bezingen, met een afgemeten bezetting. Dat dit bepaald niet gezapig is, blijkt uit de bij tijd en wijle rauwe stem van Erny Green ( doet me soms een beetje denken aan Neil Young), en de inhoud van zijn liederen, die treffend in hun eenvoud zijn. Het eerste nummer, "Welcome to the Goldmine", gaat over het fortuin en de rijkdom, waaraan men een draai kan geven, en het lot soms een loopje met ons neemt. Het rad van fortuin zogezegd, als symbool voor de grilligheid, die gepaard gaan met de al dan niet waargenomen rijkdom. "Red is beautiful", gaat vooral over de mens en zijn rituelen, en hoe wij ons omringen met het mooie van bijvoorbeeld de kleur rood, als een rode levensdraad aaneengeregen. Althans, dat is mijn interpretatie. Één voor één zijn de nummers onderhoudend, en aangenaam. Gemoedelijk, warm, over liefde, afscheid, liefdesverdriet, en de onmogelijke kanten van relaties. Claimgedrag en zuigen wordt heel simpel en doeltreffend gespeeld en gezongen in "Gimme Gimme". De Waanzin en de zelfkant van de mens klinkt door in "Silverlake '91", met een wegebbende samenklank van de instrumentatie. De gitaarsound is door het hele album een dragende kracht, en de cohesie tussen de nummers, en binnen de afzonderlijke songs geven een goede flow en consistentie. Toch zijn de songs gevarieerd genoeg qua tekst en muzikale invulling, om het album aan een stuk te luisteren. Het is dus naar mijn mening vooral een goed album door de traditionele aanpak, met niet teveel invloeden, en de toch afwisselende nummers. De melancholie wordt in al zijn facetten belicht door een mooie Indian Summer, en de warme gloed die dit album uitstraalt. Zeker de moeite van het beluisteren waard. Benno Welling ( Plato.nl ).
**Erny Green, begaafd singer-songwriter gezegend met een mooie warme stem, heeft ons de afgelopen jaren verwend. Zijn platen met Polgate waren bijzonder. En zo stapelde zich de ene eenzaamheid op de andere en werden Greens songs soms bijna ondraaglijk melancholisch. Nu kijkt de Utrechter terug op zijn werk, op zijn leven dus eigenlijk. Heartland Revisited bevat Greens selectie van zijn beste liedjes, en is toegankelijker en qua arrangementen behoorlijk gepimpt. Dit is meer een plaat van een echte singer-songwriter, wat Green natuurlijk altijd geweest is. Plato is supporter van Green. Luister zelf! Ronald Besemer (Platomania)
""Heartland Revisited" is een overzichtsplaat van Erny Green's beste werk uit de afgelopen 15 jaar. De dertien nummers zijn opnieuw opgenomen en voorzien van nieuwe arrangementen. Het materiaal van Erny Green heeft internationale allure, schreef dit blad al ooit. Met prachtliedjes als 'On the Beach' en 'Gimme Gimme' (met hemelse achtergrondzang) in het achterhoofd, moet een bescheiden doorbraak toch echt mogelijk zijn. Liefhebbers van Ryan Adams, Chris Whitley en Willard Grant Conspiracy moeten hier zeker eens naar luisteren." (FRET, mei 2008, Peter van der Wijst)
REVIEWS OF THE "POLGATE" ALBUMS
"SCARFISH LOVE ON WINGS OF MOJO WIRE" (2005)
* Met Slow Train To Nowhere leverde het Utrechtse Polgate in 2003 een briljante cd af. Een cd die in het hokje Americana werd geduwd en opviel door prachtliedjes die bijna overliepen van emotie. Een cd met internationale allure die geen seconde onder deed voor welke Amerikaanse productie dan ook. Ook Scarfish Love On Wings Of Mojo Wire is weer een geweldige cd, muziek van wereldklasse. De nieuwe Polgate valt weer op door songs boordevol melancholie die door merg en been gaan. Vergeleken met de vorige cd's is er op Scarfish Love On Wings Of Mojo Wire wat meer ruimte voor experiment en voor muzikale uitstapjes. Verder is er hoorbaar meer aandacht besteed aan de productie (Hallo Venray's Henk Koorn zat achter de knoppen). Het levert een spannende cd op vol prachtmuziek. Muziek vol traditie en emotie, maar ook muziek die de vernieuwing niet schuwt en een geheel eigen invulling geeft aan het begrip Americana. Misschien moeten we het weer eens over Hollanditus gaan hebben. Harry Hoving, Plato nieuwsbrief feb.05
*Mooi, mooi, mooi ! Mooie titel, om lekker lang en diep over na te denken, dit ` Scarfish Love On Wings Of Mojo Wire’, alweer het derde album van Polgate, de band rond de Utrechtse singer-songwriter Erny Green. Opnieuw een verzameling songs die dicht tegen de americana aanliggen, met een Amerikaanse toonzetting, veel door elkaar gemixte, terughoudende gitaren, zachte orgeltjes op de achtergrond en het licht gruizige, van een kleine snik voorziene stemgeluid van Green zelf. En het kan aan de productie van Henk Koorn (Hallo Venray) liggen, maar dit zou wel eens de meest verzorgde, fraaiste plaat van de drie van Polgate kunnen zijn. Eigenlijk zijn de songs zonder uitzondering prachtig, precies goed geproduceerd en gearrangeerd en op smaak gebracht. Geen minpuntje kunnen ontdekken. Is Polgate al geboekt voor Lost Highways of Take Root?
Dietmar terpstra, Planet, feb.05
* ”Eigenlijk zou je over elk nummer wel een verhaal kunnen schrijven maar wat is er nou leuker dan deze muziek zelf te ontdekken? Licht uit, spot aan … hoofdtelefoon op … ogen dicht en pas weer open doen als de CD is afgelopen.
Polgate verdiend in ieder geval meer aandacht en onder het mom van een beter muzikaal milieu begint bij jezelf krijgen de CD’s van Polgate vanaf nu een een speciaal plekje in mijn muziekkamer zodat ze geen kans krijgen om onder een grote laag stof te verdwijnen. Een plekje tussen de albums van Neil Young en Sixteen Horsepower lijkt mij een goed idee.
Alleen nu nog het 1ste album aanschaffen en Polgate een keer live aan het werk zien.”
MusicFreak http://musicfreak.web-log.nl/log/2482580
* Samen met producer Henk Koorn is Polgate er in geslaagd een plaat af te leveren die internationale allure heeft. Tien prachtige rootsy liedjes met hier en daar een vleugje country en rock. Polgate lijkt alleen maar beter te worden met een album waarop alleen maar sterke nummers staan.
Gabrielle van Karsbergen Fret no. 4 , mei 2005.
*Pure songwriterpop en melancholische americana zijn de twee trefwoorden die ik neergeschreven heb na een eerste beluistering. Drie beluisteringen verder ben ik volledig verkocht. Deze lichtjes briljante cd zit boordevol knappe melancholische songwriterpop. Deze heren presenteren ons hier een cd’tje vol verfijnde en melodieuze muziek. Verwacht je niet aan uitbundige rockers maar veeleer aan fraaie sfeervolle luistermuziek. De hoogtepunten stapelen zich op. U gaat nu als de gesmeerde bliksem achter deze Scarfish Love On Wings Of Mojo Wire aan en ik probeer hun twee voorgaande cd’s Home On A Horse en Slow Train To Nowhere te pakken te krijgen. Beloofd?
(BV) Rootstown (Belgie), Mei 2005
*Utrechter Erny Green zingt niet in het Nederlands en dus zal hij nooit de faam genieten van Blřf, Borsato of Boeijen. En hij heeft geen tieten, dus een Anouk- of DeLange-achtige glamourbelangstelling zit er niet in. Maar ondertussen heeft diezelfde Green zich in ruim tien jaar tijd als professioneel muzikant wel ontpooit als een singer-songwriter die zich kwalitatief met veel concurrentie van overzee kan meten. En hij levert het bewijs al gelijk in met het eerste nummer van ’Scarfish Love on Wings of Mojo Wire’, het nieuwe album van zijn groep Polgate. Als een singer-songwriter zich extreem kwetsbaar opstelt, dan snijdt het meedogenloos door de ziel, of het levert bij de luisteraar een kromme tenengevoel op. In Greens geval is het het eerste. ‘Silverlake ‘91’, zoals het liedje heet, had van Eric Taylor kunnen zijn, zo mooi. En het daaropvolgende ‘Diner in my Cave’ is met een Wilco-achtige spanningsopbouw al even overtuigend. Met het aan Steve Earle herinnerende ‘Dreamrose’ en het in The Band sferen verkerende ‘Homebound Tree’ wordt ook weer heel erg raak geschoten. Met Hallo Venray’s Henk Koorn op de producers stoel levert Green/Polgate hier z’n beste album tot dusverre af.
Peter Bruyn Utrechts Nieuwsblad (7-2-2005)
*Waarom is dit album niet over de hele wereld verkrijgbaar, schreef iemand op de PlatoMania site na onze recensie van de eerste cd van Polgate. Dezelfde verzuchting kunnen we verwachten bij alweer de derde plaat van Polgate, de alsmaar beter wordende rootsy band uit Utrecht rond singer/songwriter Erny Green. Green en Polgate leveren op Scarfish Love wederom een tiental liedjes af die door merg en been gaan. Ditmaal ontfermde Henk Koorn (Hallo Venray) zich over de productie van wellicht de best klinkende cd van het viertal. De eerste drie nummers van de plaat trekken je meteen over de streep, waarna lichtjes geëxperimenteerd wordt om je ten slotte met de knaller ‘Turn Me On’ weer bij de kladden te grijpen. Wat kan melancholie toch mooi klinken.
Ronald Besemer Platomania feb.05
*Scarfish Love On Wings Of Mojo Wire zoekt het avontuur en het experiment en doorgaans pakt dat wonderwel uit. Een groot aantal nummers op de plaat kent een knappe spanningsopbouw. Waardoor het steeds weer een verrassing is welke koers een liedje zal kiezen. Openingsnummer Silverlake '91 begint bijvoorbeeld met een klaaglijk-gevoelig zingende Green met op de achtergrond een aarzelend gitaarmotiefje en bas. Een voor een melden zich drums, akoestische gitaar, piano en orgel. Het geluid zwelt aan terwijl ieder instrument zijn eigen plekje blijft behouden. Het erop volgende Diner In My Cave is een moment van glorie van gitarist Ruben Poncia. Zijn melodieuze elektrische gitaar draagt het liedje. Juist op het moment dat het diner stilletjes ten einde lijkt te lopen, draait hij de (buizen)versterker flink open en verzorgt een overvloedig grand dessert. Een solo die we toe kunnen voegen aan de vaderlandse muzikale canon! En zo is er over vrijwel ieder nummer op de cd iets te vertellen. Over de plenzende banjo en opera-aria in ‘ The flower & the bee’ bijvoorbeeld. Of het voorzichtige reggaeritme van Homebound Tree. Om maar niet te spreken van de spaarzaam geďnstrumenteerde Nick Lowe-achtige afsluiter Untill She Is Gone.
Peer Bataille, altcountry.nl feb. 05
*Mooie CD van Polgate. Ik had nog nooit iets van deze band beluisterd en was na het eerste nummer gelijk verkocht. Sterke liedjes in een melancholisch sausje met veel gevoel gezongen en gespeeld. Nu ook heel benieuwd naar de eerste twee CD’s van deze Utrechtse roots band. Erny Green is het schrijverstalent van Polgate, voeg daarbij zijn prachtige intense stem en zijn drie kompanen doen de rest. Kortom singersongwriting en alt.country van de bovenste plank en net als the Yearlings uit Utrecht. Zo’n beetje het Austin van de lage landen.
CD van de maand (Hans Hoogeveen-Trouble Tree Radio)
*Het album Scarfish Love on Wings of Mojo Wire van Polgate laat een sterke indruk achter. De derde langspeler van Polgate is wat je noemt een liedjesplaat, zonder dat je een verdeling kan maken in de verschillende categorieën van de popencyclopedie, zoals country, blues en pop. Polgate zoekt het melancholische midden tussen de semi-akoestische folkrock van Neil Young en de Dylan van de jaren zeventig. Dit is een cd met liedjes die groeien, zoals ook Erny Green en Polgate laten horen dat ze zeker niet stil zitten en over de gehele linie is dit opnieuw een punt voor de Utrechtse binnenstad.
Maurice Dielemans KindaMuzik
*“ Het is lastig om de muziek van Polgate onder één bepaald genre onder te brengen. Het heeft een bepaalde, kalmerende, melancholieke uitstraling. Het is country of folk, maar dan warm gezongen. De stem van Green voert je mee naar verstilde momenten, mijmeringen en een terugblik op het verleden. Gedachten van hoe het anders had gekund, de onvermijdbaarheid van het lot en de krampachtige pogingen er enige sturing aan te geven…”
Arjen Kalkman, Verse Noten: http://home.tiscali.nl/versenoten/versie4/index.html# )
*Net als op de vorige twee albums laat de groep deze maal weer horen erg sterke songs te kunnen schrijven.
De cd begint met de schitterende ballade 'Silverlake'. Het nummer heeft een sterke poëtische tekst, die mooi gedragen wordt gezongen door Erny. Het tweede nummer 'Dinner In My Cave' is duidelijk een stukje luchtiger. Erny Green drukt zelf duidelijk een erg grote stempel op de muziek van Polgate. Dit doet hij vooral met zijn karakteristieke en doorleefde stemgeluid en daarnaast met zijn oerdegelijke gitaarspel. De andere grote troef van de band is Ruben Poncia, die naast het ontwerpen van de mooie hoes, ook verantwoordelijk is voor het strakke spel op de elektrische gitaar, het frivole banjo geluid en de sterke backing vocals. Op het nummer 'The Flower & The Bee' laat Ruben zijn kwaliteiten in optima forma horen.
Kortom, Polgate is er wederom in geslaagd om een goede cd af te leveren.
patrick, www.musicfrom.nl
* En we beginnen meteen met kwaliteit met een hoofdletter K. “Scarfish Love On Wings Of Mojo Wire” is het werkelijk uitstekende derde album van het Utrechtse collectief rond singer-songwriter Erny Green. Dat door niemand minder dan good old Henk Koorn van Hallo Venray geproduceerde schijfje is een echt toonbeeld van goede smaak. Green verstaat als weinig anderen de kunst om zijn liedjes een zeker melancholisch elan mee te geven. Nummers als “Silverlake ‘91”, “Dinner In My Cave” en “Broken Heart & Hammering Rain” mogen wat ons betreft zelfs zo langs de betere (rustigere) momenten van pakweg een R.E.M. of een Wilco. Het experiment schuwen de heren echter zeker ook niet. De combinatie van een voor een 16 Horsepower-vergelijking net iets te vrolijke banjo, een rockgitaar en een opera-aria in “The Flower & The Bee” en de reggae touch van “Homebound Tree” zijn daarvan goede voorbeelden. Waarom Polgate door sommigen reeds enige tijd de beste Neder-Americana band van het ogenblik genoemd wordt, wordt hier ook voor nuchtere Belgen als ons meteen duidelijk…
ctrl.alt.country.be http://www.ctrlaltcountry.be/Pagina1.htm#PolgateHaroldKNdromedaBartOostindie
*“……. heeft Erny Green het podium gedeeld met (Amerikaanse!) helden als Michelle Shocked, Bob Mould, David Olney, Jim White, Lemonhead Evan Dando en My Morning Jacket. Geen onaardig rijtje, dunkt me. Eén ding heeft Erny Green gemeen met deze namen: hij kan mooie liedjes maken. Scarfish love on wings of mojo wire is daarvan het derde bewijs onder de naam Polgate Hij heeft zowel Neil Young-achtige rockers (de gitaar in "Diner In My Cave") als klassiek singer-songwritermateriaal ("Turn Me On") in de vingers. Niet alleen de basis van de liedjes is goed, ook de arrangementen en de productie (van Hallo Venray’s Henk Koorn) zijn prima gedaan.”
File Under www.fileunder.nl/archives/2005/03/polgate_scarfis_1.php
"SLOW TRAIN TO NOWHERE"(2003) 
“Hoe vaak komt 't voor dat je binnen dertig seconden ondersteboven bent van een plaat? Polgate grijpt je met openingstrack On The Beach meteen bij de kladden.”
“Poncia en Green hebben samen een plaat gemaakt die hun -vooral in Austin, Texas jubelend ontvangen debuut Home On A Horse- in evenwichtigheid overtreft. Polgate kruipt langzaam uit zijn schulp en is met Greens prachtige stem en evidente songschrijverkwaliteiten een enorme aanwinst voor alt.country adepten en andere fans van pure muziek.” (Platomania)
“De melancholie komt bij bakken naar beneden op deze ‘on-Nederlands’ goede plaat die je drie kwartier lang bij de les houdt. Liefhebbers van americana en rootsrock hebben een groot geheim te ontdekken aan de smaakvol met orgeltjes, mondharmonica, elektrische gitaar en meerstemmige zang ingekleurde songs van de groep rond de Utrechtse klasbak Erny Green. Ergens in de buurt van Neil Young, Jay Farrar en Bonnie ‘Prince’ Billy.” (Metro)
“Amsterdam is een mooie ballad om bij weg te dromen, Mr. Bigshot en Done It All Wrong springen van ironische vrolijkheid bijna uit mijn cd-machine, On The Beach klinkt even relaxed als een middag luieren op een geelgoud strand en op het langgerekte I'm Not Hiding Anymore hoor en voel je de bevrijding van een gekweld artiest.” (Bart Ebisch - www.altcountry.nl)
“Green levert steevast enkele juweeltjes af, dus ook nu weer. Crazy is zo’n juweel, een song die een outtake lijkt van een Stones-album van rond 1970. Toppunt van heimwee & verlangen is Big Bad World, waarop Erny’s dochtertje meedoet. Dit lied toont eens te meer aan dat Green in ons land een van de absolute meesters is in de melancholie.” (Music Maker)
“De elf songs tellende plaat doet niet onder voor menige internationale release. Niet in de ontroerende zang van Erny Green, niet in de ingetogen instrumentatie, niet in de prachtsongs. Polgate speelt met blues, country en folk, houdt zich tussen al die stijlen op, ergens in het midden, maar een ding blijkt continue: het gevoel en de melancholie druipen ervan af.” (LiveXS).
“Green is goed in het schrijven van weemoedige, slepende liedjes, met melodieën die langzaam onder je huid kruipen. Gitarist Ruben Poncia voelt die ingehouden stijl haarfijn aan en lardeert de liedjes met een mooi, subtiel gitaarspel.”
“Bijzonder voor een Nederlandse songwriter is dat Green in zijn teksten welbewust gebruikmaakt van cadans, klankkleur, rijm en binnenrijm. Ze hebben vaak een lyrische of impressionistische inslag.......de plaat klinkt als een klok.” (Paul van der Lecq–Heaven no.5, 2003)
Na het veelgeprezen debuut ‘Home on a horse’ is Polgate terug met ‘Slow train to nowhere’. In de afgelopen jaren heeft de band duidelijk progressie gemaakt. het materiaal van singersongwriter Erny Green heeft internationale allure. De samenzang is vaak prachtig en de sound is mooi uitgebalanceerd; stoer, maar toch verfijnd. “I’m not hiding anymore” is een van de vele mooie songs. De zang van Erny Green, de gitaararrangementen en het subtiele orgeltje maken de song tot het hoogtepunt van de plaat, net als het melancholische “Amsterdam”. (Fret, oktober 2003).
"HOME ON A HORSE" (2000)
* “Over ‘Home on a horse’ van de band Polgate kan ik snel uitgeschreven zijn: dit is een heel sterke en intensieve plaat. Waarom dat dan ? Soms pakt muziek je al bij de eerste maten van het eerste nummer. In dit geval niet omdat het zulke heftige rockende of harde liedjes zijn, maar eerder door de sfeer en eerlijkheid die er vanaf straalt. Als die kwaliteit dan ook nog de hele plaat gehandhaafd blijft, heb je te maken met een uitstekende cd.” CD VAN DE MAAND in “MUSIC MAKER” - No. 6, juni 2001
* ”...mogelijk de beste neder-americana cd tot op heden.” “....wonderschone liedjesplaat met tijdloos karakter..” “Songschrijvers van het kaliber van Erny Green van Polgate zijn zeldzaam.” “Als Erny Green meer van dergelijke liedjes uit zichzelf opdiept dan gaan we nog iets beleven.”
“PLATO MANIA” 26-5-2002
* “Allang ontdekt, maar nog niet doorgebroken is singersongwriter Erny Green....”
“ ...elk nummer, of het nu om akoestische folk, blues of country gaat, is beladen met een prangende melancholie.”
“Door de intensiteit van zang en spel doet me dit sterk denken aan Chris Whitley. Voor liefhebbers niet te versmaden.” “OOR” - No. 1 , Jan. 2001
* “ ‘Home on a Horse’ is een prettige plaat met warme, soms melancholische songs. Het stemgeluid van Green draagt hier zeker aan bij. Zowel tekstueel als muzikaal zit het materiaal goed in elkaar. De arrangementen zijn traditioneel, maar hebben een eigen karakter. Op de cd staan elf songs van goede kwaliteit, waardoor het lastig is een hoogtepunt aan te wijzen. ‘Winter’s on it’s way’ springt als song toch het meest in het oor; een prachtige ballad, die zonder trucage de juiste sfeer oproept.” “FRET” -No.2, maart 2001
* “Polgate is er op “Home on a horse” in geslaagd een smakelijk amalgaan van stijlen te vervaardigen. Met nummers als ‘Free to roam’, ‘Back in your arms’, ‘Winter’s on it’s way’ en ‘Falling free’ treedt “Home on a horse” in een traditie die momenteel aan een verassende opmars bezig is.” “...nummers als ‘Captured’ en ‘Back in your arms’ zijn juweeltjes. Misschien dat een gewetensvolle platenbaas zich eens over de muziek kan ontfermen, dan krijgt deze eigen-beheer plaat de aandacht die hij verdient.” “MUSIC PLANET” - november 2000
* “Polgate weet een geluid neer te zetten, met als grote bindende factor de prachtige, indringende stem van Erny Green. Polgate put uit langbestaande bronnen en creëert zo zijn eigen klassiekers, zoals het Neil Young-achtige ‘Welcome to the Goldmine’. En ik had niet gek opgekeken als ‘Back in your arms’ een obscuur Gram Parsons nummer was geweest. Andere hoogtepunten op deze CD zijn m.i. het openingsnummer ‘Gimme Gimme’ en het prachtig ingetogen ‘Captured’.” “GUN”- No.5, feb. 2001
*”Green beschikt over een intens, vol stemgeluid, dat tevens licht melancholisch klinkt, zoals dat in de beste hedendaagse country-rock opgeld doet (Gourds, Jayhawks, 16 HorsepowerN).” “De teksten zijn bovengemiddeld van kwaliteit, met veel beeldende zinsneden en sfeertekeningen.” “Een volwassen product. ” NEW FOLKSOUNDS” - no.74, april/mei 2001
* “What a sound and what a great Christmas present. The band really sounds great and I was blown away from the very first track. There’s a laid back urgency to the feel. Very engaging.“ “AUSTIN CHRONICLE” - december. 2000
* “(...)absolute must voor liefhebbers van zgn. ‘Americana’ . Rootsy en modern, gedragen en melancholisch tot op het bot.” “KUNSTENAARSWIJZER” - No.31, 2001
* “De muziek wordt stijlvol gespeeld en is duidelijk Amerika-geinspireerd. Dit is echt een album voor de liefhebbers. Ankie Keultjens tekende voor de productie. Deze is zeer smaakvol en droog gemixed. Klasse.” “MUZIEKWERELD” - No.1, jan. 2001
* “De nummers zijn overwegend midtempo en worden gespeeld met een prijzenswaardige ingetogenheid. Verder doet de sfeer echt Amerikaans aan. Lekker bij lange, nachtelijke autoritten.” “LIVE-XS” - No.5, mei 2001